ÖYKÜLER

6/4/2008 · Kategori: Oyku

AYNALAR


 

                                                                        

“bir kurt nasıl kuşanırsa öyle kar günlerini

aynalar kuşanıyor aynadaki tenini...”

 Hilmi Yavuz (ten sonnet’si -Ayna Şiirleri)

 

Dali, kalemini eline alıp karalama kağıtlarına önce bir çöl çizdi. Sonra kurumuş bir kaktüs ağacı... Derken küçük küçük tepeler... Çöle ait ne varsa çiziyordu. Kurumuş otlar, akrepler... Bir iskelet eksik kalmıştı.

Okuduğum Red Kit çizgi romanlarındaki çöl sahnelerini andırıyordu kalemle çizilen çöl.İnek başı çizeceğini sandığım Dali, bir deve iskeleti konduruverdi resme son olarak. Beni görmüyordu. Yanındaydım oysa. Gözlerini kısıp pencereden içeriye doluşan  gün ışığını süzmeye başladı.Bulutsuzdu hava. Güneşin bütün ışınları sanki Dali’nin atölyesine doluşuyordu.Kalemi bırakıp tuvalin karşısına geçti.Karalama kağıdına çizdiği her şeyi tuvale boyamaya başladı bu kez. Sıra tam deve iskeletini çizmeye gelince biraz düşündü. İzliyordum. Gövdesinden başladı çizmeye. O çizerken ben kemiklerini sayıyordum devenin. Gövdesini bitirince gövdemin bittiğini, izleyen benden eksildiğini duyumsuyordum. Derken ayaklarım eksilmeye başladı. Dali resmi bitirmenin sevinciyle imzasını atmaya başladığında ben artık Dali’yi resimdeki deve iskeletinin göz çukurlarından izliyordum.

Resim sergisinde herkes benim göz çukurlarıma hayranlıkla bakarken, ben şaşkınlıktan ölü bir deve iskeleti olmanın sancısını yaşıyordum. Bir yere bağlı kalıp da iplerden kutulamamanın sıkıntısı... Resme bakan hiç kimse de farkımda değildi.

 

Kan ter içinde uyandım. Çölde bir deve iskeleti, hem de tuvalde bir deve iskeleti olmadığımın farkına varınca baharı karşılayan kardelen çiçekleri kadar sevinç duydum. Ne güzeldi insan olmak. Bir tuval olmamak... Bir iskelet olmamak tuvalde, ne güzeldi...

Sevincim uzun sürmedi. Uyandığım odada baktığım her yerde kendimi çırıl çıplak bulduğumu fark edince sevincim şaşkınlığa bıraktı yerini. Yere baktım. Yerler aynadandı. Karşı duvarlara baktım, aynadandı. Tavana baktım, aynadan... Karşılıklı bütün duvarlar aynadan... Ne çok ben vardı, ne çok ayna... Sise benzeyen soluk bir ışık aydınlatıyordu odayı. Kapıyı arandım, pencerelerini, soba deliklerini...

Aynadan bir kutunun içindeydim. Kendime ait bir eşya aradım. Bu kutuda yuvarlak, sarı kurmalı saatimden başka bana ait hiçbir şey yoktu. Ayna ve saat... ‘Deliyor muyum acaba?’ diye düşündüm. Nereye baksam sonsuzdum. Gözlerimi tavana diktiğimde iç içe geçmiş sonsuz tane yüzüm oluyordu. Odanın içinde yürümeye çalışsam sonsuz tane bacaklarım  oluyordu. Duvardan duvara koştum. Aynadan aynaya...

Bendim hepsi.

 

İnsan ne kadar bakabilirdi ki kendine... Aynalarda hayallerini görebilir miydi insan? Gözüm aynalara açıkken hiçbir şeyin düşünü kuramıyordum. En sonunda yoruldum usandım kendime bakmaktan. Boylu boyunca yere uzanıp gözlerimi yumdum kendimi görmemek için.

 

Önceki gün pazara gidecektim. Traktör gelemeyince gidememiştim. Karın gittikçe yükseldiğini görünce, çocuklara bu gün için okula gelmemelerini söylemiştim. Onlar da yitip gitmişlerdi kar taneleri arasında evlerine doğru. Bahçedeki fındık ağaçları arasından bakakalmıştım arkalarından. Okulun önündeki derenin sesinden başka hiçbir şeyin sesi duyulmuyordu. Her şey sesini yitirmişti. Kar hayat belirtisi olabilecek bütün sesleri emip sulara taşımıştı sanki. Suları dikkatle dinleyen insan, dağın bütün kuşlarının sesini duyardı. Kurtların sesini, domuzların, çakalların, çocukların, karacaların sesini duyardı.

Kardan ağarık bir adam olarak içeri girmiştim. Bağıra bağıra ‘Karşıki dağı duman bürümüş/Ellerin mektubu gelmiş okunur/Benim yüreğime sokulur/Sokulur aman’ diye türkü söylüyordum teneke sobanın başında. Elektrikler her zamanki gibi kar tanelerini görünce kesilmişti. Bir gün önceden sobanın üstüne hamlaması için kuru fasulyeye sos hazırlamaya koyulmuştum türküden sonra. İçeride akşamın loşluğu vardı. Leşliği vardı. Bıkmıştım insansız akşamlardan. Durmadan mektup yazardım akşamları. Çoğunu  göndermeyeceğim mektuplar... Uzun süredir kimsenin mektubunun da geldiği yoktu.

Fasulyeye alaca karanlıkta hazırladığım sosu tencereye boşlatıp yemeğin olmasını beklemiştim sıkıntıyla. Karnım gurulduyordu.

Kitaplarımı, okul anılarını taşıyan fotoğrafları karıştırdımsa da yemekten başka bir şey düşünemiyordum. Fareler dokunmuyordum. Bir canlı soluğu olması anlamlı geliyordu saçma da olsa. Aramızda anlaşma vardı sanki. Kitaplarıma dokunmuyorlardı hiç. Ancak hole bıraktığım ekmekleri yiyorlardı. Bir arkadaşa beş sayfa dolusu fareleri anlatan bir mektup göndermiştim. Farelerden bahsedene kadar anlamıyordu yalnızlığımı. Mektuba cevapta ‘anladım’ diyebilmişti. Çok mu zordu anlamak?..

Zordu...

 

Yemeğimi yedikten sonra lüksün patlak gömlekli hırıltılı ışığında bu kez yeniden baktım bilmem kaç bininci kez fotoğraflara. “Bir sincap gibi mesela..”bilmem kaç binici kez yeniden okudum Nazım’ı... Her şey aşındı. Beni ne kadar anlıyorlarsa, ben de o kadar anlıyordum fotoğraftaki yüzleri...  hayvani bir duygu vardı içimde. Hayatta kalabilme duygusu.biyolojik varlığımı sürdürmekten başka hiçbir şey derin anlam taşımıyordu.

Pencereden dağın yamacında biriken karı izlerken uyuyakalmışım.   

 

Kapıya vurulduğunu duyduğumda, irkilerek uyandım. Akşam baktığım pencerene hiç ışık gelmiyordu. El yordamıyla kapıya kadar ulaşıp açtım kapıyı. İçeriye kar yığını doluşunca kendime gelebildim. Köylülerdi. Ayakları görünüyordu kapıdan. Kar kapıyı kapatmıştı. Selamlaştık. Geceleri lojmana gelmekten korkarlardı. Dereden şeytan çıkacağına inanırlardı. Dereyi aşmadan da bana ulaşmak zordu tabi. Soba küreği ile içeriye doluşan karları attıktan sonra. Dışarıya doğru yükselen merdiven yaparak alabilmiştim köylüleri içeri. Kapıyı açık bırakmıştım ışığın girebilmesi için.bana biraz sitem ettikten sonra bir ihtiyacım olup olmadığını sormuşlardı. Evlerine götürmek istiyorlardı. “Yarın gelin. İşim var biraz.” Odunluğa çığır açmalarını istedim. Giyle dedikleri raketlerini  ayakkabılarının altına taktıktan sonra odunluğa çığır açıp gitmişlerdi. Yüzümü bile yıkamamıştım daha. Muslukları yokladım. Su donmuştu. Korka korka bodrumdan üst kata çıkar gibi tırmandım kardan merdivenin basamaklarını. Karla yüzümü ovuşturdum yıkama niyetine. Geriye dönüp çamaşır leğenini aldım. Açtıkları çığır, kar taze olduğundan taşımıyordu beni. Çamaşır leğenini raket gibi kullanarak   odunluğa kırk beş dakikada varabildim. Oysa otuz metre bile değildi odunluk lojmana. Leğeni odunla doldurursam lojmana dönemeyeceğim geldi aklıma. Doldurmadan, leğeninin içine basa basa aynı sürede ulaşabildim lojmana. Karın boyu çatıyla birdi. Usanmadan da devam ediyordu yağmaya. Hem de ne yağış!.. ceviz tanesi gibiydi her biri.

Ellerim, yüzüm donmuş bir vaziyette girdim içeriye. Kapıyı kapatmadan lüksü bulup baktım son kibritlerden biriyle. Uyduruk bir kahvaltı hazırladım kendime. Kahvaltımı yaptıktan sonra yeniden yatağa uzandım. Yapacak  bir şey yoktu. Hiç bir şey yoktu. Dışarısı aydınlıktı ve ben içeride lüks ışığıyla duruyordum.

Uzandığım yerden sessizliğin sesini dinlemeye başladım. Yoktu. Sesi yoktu sessizliğin. Merdiven geldi aklıma. Dışarıya çıktım tekrar. Yağan kara aldırmadan derenin sesini dinlemeye başladım. Ne kadar durdum son basamakta, hatırlamıyorum. Çok üşümüştüm. Sesleri kulağıma doldurtabildiğim kadar doldurdum. Her tarafım kar olmuştu. Donmak üzereyken içeri girdim.

İçeride üzerimi değiştikten sonra sesleri, kimlerin, hangi hayvanların seslerine benzediklerini düşündüm uzandığım yerden. Artık hiçbir sesi benzetemiyordum. Ses kalmamıştı çünkü.

Uyuyakalmışım.

 

Gözlerimi açtığımda yeniden karşılaştım kendi sonsuzluğumla. Hiçbir şey düşünemiyordum sessizlikten ve yalnızlıktan başka. Kapı çalındı. Ama kapı yoktu.

“Hocaaa! Aç kapıyı, mektubun var.” Hoca kelimesi duyulur duyulmaz, kapının olduğu yerden ayna erimeye başladı. Bir kapılık bir yer belirdi yalnız. Mektubu bırakıp gitti adam. Mektubu açıp okumaya başladım.

 

“Seni özledim.

Sesini özledim.. gülümseyişini.. gözlerinin ışığını...

Bu kent sensizliği taşıyamıyor artık.

Gelsene...

Kır çiçekleri de getir bana. Bu kentte çiçekler kokusunu çoktan yitirdi...”

 

Sesli sesli, tekrar tekrar okumaya başladım mektubu. Ben sesimi yükselttikçe aynalar daha hızlı erimeye başladı. Aynalar eridikçe, akşam yattığım odam, bana ait eşyalar, kitaplar, resimler çıktı ortaya.

Sesimin sıcaklığı aynaları eritti.

Mektubun sıcaklığıydı...

 

Aynalardan buzdandı.





BUZUN KÂBUSU
 

 

 

Ateşin başında ısıttığı konserveleri yerken atları seyrediyordu. Çok seviyordu atlarını. Günlerdir yol alıyordu. Yollar uzun, atlar yordundu. Dünyanın üstüne bembeyaz, kocaman bir çarşaf gerilmişti sanki. Karın  kör edici beyazlığını bir atların renklerini seyrederken yırtabiliyordu. “İyi ki beyaz renkli seçmemişim atları.” diye söylendi kendi kendine. “Her şeyin beyaz olduğu bir dünyada bir de atların rengi... İyi ki atların beyazını seçmemişim.”

Yemeğini bitirdikten sonra ateşin hemen yanı başında yemlerini yerken burunlarından buharlar çıkaran atların yanına gitti. Yelelerini okşadı. “Dostlarım, yoruldunuz biliyorum. Az kaldı. Dayanın. Sıkın dişlerinizi biraz daha.” Atlara rahatlatıcı  bir ses tonuyla bir şeyler söyleyip üzerlerine birer çul örttü. Kızağın üstüne serdiği tulumun içine girdi. Yıldızları seyre daldı. Geceleri uyumak için uzandığında yıldızları seyretmek, ona başka yerlerde başka insanların hâlâ yaşadıkları duygusunu yaşatıyordu.

Sabahı beklemekten başka yapacak bir şey yoktu. Oğluna yaklaşmış olmanın sevinciyle uykuya vardı.

Uyandığında güneşin ışıklarıyla göz göze geldi. Pırıl pırıldı güneş. Karın üstündeki yansımalar gözlerini kamaştırıyordu. Yansımaların gözlerini ağrıttığını fark edince atlara çevirdi gözlerini. Akşamdan kalan ateşe doğru yürüdü. Yerden bir kömür parçası alıp gözlerine doğru sürmeye başladı. Atların yanına varıp kulaklarına bir şeyler fısıldadı.

 

Radyo sabah haberleri anonsunu yapıyordu. “Dıt dıt dıt. Saat yedi. Demirbank iyi günler diler. Günaydın sevgili dinleyiciler. Dün akşam alınan haberlere göre; iletişim ağlarından sızan gazlardan dolayı gezegenimizin ısısı azalmaya devam edecek. Yayınlarımızı sizlere ulaştırabilmek için ülkenin en sıcak yerinden yayınımızı sürdürüyoruz. Isı azalması sürerse, istasyonumuz ülkenin dışına çıkarılacak ve yayınlarımız siz dinleyicilere çöl ülkesinden ulaştırılmaya çalışılacaktır. Gaz  giderek daha hızlı sızmaya ve yayılmaya devam ediyor sevgili dinleyiciler. Daha önceki haberlerimizde de  belirttiğimiz gibi, bu gazın hangi elementlerden oluştuğunu hiçbir kimyacı çözemedi. Gazın yoğunlaşması ile birlikte  gezegenimizin hızla buzullaşabileceği sanılıyor. Aynı iklim kuşağındaki ülkelerde vatandaşlar buzullaşmanın önüne geçek için ormanları ateşe verdiler.  Bazı petrol rafinerilerinde sabotaj girişimleri olduğu haberi resmi kaynaklarca doğrulamasa da bize ulaşmış durumda. Halk...”  radyoyu kapattı. Paniğe kapılmış haber sunucusunun sesini daha fazla duymak istemedi. Atların günlük bakımlarını yapıp önlerine de yiyecek bir şeyler koydu. Kendine de kalan yiyeceklerin bir kısmıyla kahvaltı hazırladı. Kahvaltısını bitirdikten sonra atlarla konuşa konuşa onları kızağa koştu. Yerde kalan eşyalarını kızağa yerleştirdi.

 “hadi gidelim dostlarım. Deeaah!” yolların çoğu gitmiş azı kalmıştı. Yıllardır kendini aramayan oğlunu bulabilecek miydi büyük kentte? Köyden büyük kente giden oğlu, ilk yıllar babasını aramış, yılda bir de olsa baba ocağına dönmüş,  büyük şehre  geri gitmişti. Yıllardır ne kendisinden ne de  o köyden aynı kentte bulunan diğer insanlardan haber alınabilmişti. Köylüler, toplanmışlar, geri dönmeyen, kendilerini aramayan çocuklarının sağlıklarından kuşkulanmaya başlamışlar, en sonunda iyi at sürücü, yollara dayanıklı olan hayat dostu bu adamı seçmeye karar vermişlerdi. Diğerleri arasından da belki yollara bu kadar dayanabilenler çıkabilirdi. Ancak kahramanımızın atlarla arasında diğer insanların gördüğü fakat anlayamadığı bir bağ vardı. Anlıyorlardı birbirlerini. Bu bağ, atlar yorulsa da  onlara güç verebilirdi.

Radyoyu açtı tekrar. Hiçbir ses gelmiyordu radyodan. “Pilleri mi bitti acaba?” diye söylenerek radyonun kapağını çıkarıp pil yatağına baktı. Biraz ileri geri çevirdi pilleri. Radyodan hafif bir cızırtı geldi. Suyu kesik bir çeşmenin sesini andırıyordu cızırtılardan sonra gelen ses. Yayın yoktu. Kısa dalga, uzun, orta, fm... hiç birinden sssssss sesinden başka ses gelmiyordu. Yabancı ülkelerin yayınlarını aradı biraz daha yavaş çevirerek ibre düğmesini. Hiçbir yerden herhangi bir ses gelmiyordu. Kapattı radyoyu.

“Az kaldı. Bugün inşallah ulaşabilirim kente. Bulabilir miyim oğlumu? Verdiği adreste mi bakalım hâlâ? Günlerce aramam gerekecek belki. Olsun. Bulayım da günlerce arayayım. O diğer insanların da nerde olduğunu biliyordur. Onları da bulurum oğlumu bulduktan sonra. Hele bir varalım...”

 

Aştıkları dağdan sonra kent uzaktan  görünmüştü. Kente iyice yaklaşmıştı. Dakikalar sonra oğlunun soluk aldığı dünyayı soluyacaktı o da. Atlar burnundan solumaya başlamıştı su kaynatan arabalar gibi. Hızları gittikçe azalıyordu. “Dayanın aslanlarım! Az kaldı. Dayanın ha...” atların dayanacak halleri kalmamıştı. Susamıştı atlar. Acıkmışlardı. Durdurdu kızağı... Kızaktaki kovaları alıp yere indi. Atların koşumlarını söktü. Kovaları karla doldurduktan sonra bir ateş yaktı. Ateşin üstüne kovaları yerleştirdi. Durmadan karla besledi kovaları. Bir kova dolusu kar bir avuç su etmiyordu. Kar eridikçe doldurdu  kovaları. Kar eridikçe doldurdu. Atlara yetecek kadar suyla doldurmayı başarmıştı. Suladı yorgun atları. Atları suladıktan sonra yem torbalarını boyunlarına takıp dinlenmeye bıraktı.

Atları dinlendirdikten sonra tekrar koştu kızağa. Atlar yürümeye başladı. Gittikçe hızlandılar. Adam bir şeyler söyledikçe atlar coşuyor, coştukça hızlarını arttırıyorlardı.

Uzun süren bir yolculuktan sonra kentin giriş kapısına varabilmişti kentin kapısından girdikten sonra  bayır aşağı yol almaya başladılar. Adam düşlere dalmıştı. Yarım saat kadar gittikten sonra  atların haykırışlarıyla irkildi. Atlar yürümüyorlar, başlarını sağa sola sallaya sallaya kişnemelerini sürdürüyorlardı.

Adam atları sakinleştirmeye çalıştı ne dediyse dinlemedi atlar. Atların bir hayvan ya da hayvan ölüsü gördüklerini sanıp yönlerini geldikleri yola çevirdi. Kızaktan inip yelelerini okşadı, kulaklarına bir şeyler fısıldadı. Zorbela sakinleştirebildi atları. Artık atlarla  yol almanın olanağı kalmamıştı. Atları kızaktan çözüp kendi hallerine bıraktı. Her biri bir yana doğru koşmaya başlamıştı.  Adam, hayvanların bir hayvan ölüsünden ya da hayvanın kendisinden neden bu kadar korktuklarını anlayamadı. Atların ürktüğü şeyi aramaya başladı. Hiçbir şey görememişti. Ayaklarının altındaki bayır birden düzleşmeye, kayganlaşmaya başladı.dengesini kaybedecek gibi oldu. Sendeledi. Dengesini sağlayıp atların tam ürktüğü yere baktığında, adam atlardan daha büyük bir şaşkınlıkla olduğu yerde donakaldı.

     Buzdandı altındaki dünya. Cam gibi bir buz kütlesinin içinde kalmıştı her şey. Yolda yürüyenler, konuşanlar, kanat çırpan bir martı, kavga etmek için gerilmiş bir kedi, yola tükürmek için ağzını açmış bir adam, çocuğuna bağıran anne, işe giden bir genç kız, egzozundan çıkan dumanı havada donmuş bir araba, internet kafede  oyun oynarken tuşlara hızla basan bir çocuk,  kapıyı çalarken bir postacı, bir okul bahçesinde teneffüste oyun oynarken donmuş çocuklar, bankalarını hortumlayan bankacılar, mecliste birbirlerine bağıran milletvekilleri, dua eden nineler, gülümseyenler, ağlayanlar, ellerinde dolar sallayanlar,çalışan işçiler, trafik polisleri, çöp toplayanlar, havada uçuşan yapraklar, poşetler, kitap okuyanlar, film çevirenler, mendil satan çocuklar, çiçeklerini budayanlar, dalgın dalgın pencereden caddeyi izleyenler, ağızlarındaki son kelimeler, son lokmalar, son şarkılar... Her şey, herkes, her varlık var olduğu son hareketiyle donup kalmıştı. Biri sanki bir düğmeye basmıştı. Adam buz kütlesinin üstünde yürüdükçe gözleri daha da büyüdü, ağzı şaşkınlıktan daha da açıldı. Aklına dinlediği son radyo haberleri geldi. anlamamıştı dinlediği zaman. “İletişim ağları ne ola ki?” diye düşünmeye çalıştı. Okula öğretmeni ziyarete gittiği günü anımsadı birden. ‘İletişim Ünitesi’ yazıyordu panoda. Altında da cep telefonu resimleri, bilgisayarlar, telefon, radyo, televizyon, uydu resimleri vardı. Anlamıştı iletişim ağlarını.

Adam günlerce dolaştı buzdan kentin üstünde oğlunu ve köyünün gençlerini görebilmek için. Göremedi. Kentin saat kulesini gördüğünde bir de takvim asmışlardı saatin yanına. Zaman yıllar öncesini, saat ise şimdiyi gösteriyordu.

      “Dıt dıt dıt. Saat yedi. Demirbank iyi günler diler. Günaydın sevgili dinleyiciler. Dün akşam alınan haberlere göre; iletişim ağlarından sızan gazlardan dolayı gezegenimizin ısısı azalmaya devam edecek. Yayınlarımızı sizlere ulaştırabilmek için ülkenin en sıcak yerinden yayınımızı sürdürüyoruz. Isı azalması sürerse, istasyonumuz ülkenin dışına çıkarılacak ve yayınlarımız siz dinleyicilere çöl ülkesinden ulaştırılmaya çalışılacaktır. Gaz  giderek daha hızlı sızmaya ve yayılmaya devam ediyor sevgili dinleyiciler. Daha önceki haberlerimizde de  belirttiğimiz gibi, bu gazın hangi elementlerden oluştuğunu hiçbir kimyacı çözemedi. Gazın yoğunlaşması ile birlikte  gezegenimizin hızla buzullaşabileceği sanılıyor. Aynı iklim kuşağındaki ülkelerde vatandaşlar buzullaşmanın önüne geçek için ormanları ateşe verdiler.  Bazı petrol rafinerilerinde sabotaj girişimleri olduğu haberi resmi kaynaklarca doğrulamasa da bize ulaşmış durumda. Halk...”

 

Buzdan bir zamanı yaşıyordu dünya...

 

 

 

Kalıcı Bağlantı
Etiketler : ÖYKÜLER